درباره آکادمی پایتون کدرز

من جزو آدم‌هایی نبودم که از بچگی برنامه‌نویسی می‌کردند. اولین برخورد جدی من با برنامه‌نویسی تازه در ترم اول دانشگاه و با پایتون اتفاق افتاد. خیلی زود بهش علاقه‌مند شدم و اوایل هم فکر می‌کردم دارم خوب پیش می‌رم؛ تا اینکه ترم بعد وارد برنامه‌نویسی شیءگرا شدم و یک‌جا واقعاً قفل کردم. مطالب را می‌خواندم و سر کلاس هم خیلی از مفاهیم را متوجه می‌شدم، اما وقتی خودم باید مسئله‌ای را حل می‌کردم، نمی‌دانستم از کجا شروع کنم و چطور چیزهایی را که یاد گرفته‌ام کنار هم بگذارم. آخرش هم درس برنامه‌نویسی پیشرفته را با نمره ۱۱ پاس کردم! آن موقع فکر می‌کردم احتمالاً مشکل از کم‌تجربگی منه و هرچه بیشتر یاد بگیرم، این سردرگمی هم کم‌کم از بین می‌ره.

چند سال گذشت. پایتون را خیلی بیشتر یاد گرفتم، وارد حوزه هوش مصنوعی و یادگیری ماشین شدم و طبیعتاً تجربه‌ام با روزهای اول قابل مقایسه نبود. اما برای یکی از پروژه‌های درس پردازش زبان طبیعی باید یک مدل زبانی را از صفر طراحی و آموزش می‌دادم و دوباره همان حس آشنا برگشت. این بار دیگر مسئله بلد نبودن پایتون یا ندانستن مفاهیم یادگیری ماشین نبود؛ یک پروژه نسبتاً بزرگ مقابلم بود و باید می‌فهمیدم از کجا شروع کنم، چطور آن را به قسمت‌های کوچک‌تر تقسیم کنم و برای هر قسمت راه‌حل پیدا کنم. آنجا بود که کم‌کم فهمیدم دانستن با توانستن یکی نیست. می‌شود مفاهیم زیادی بلد بود و ساعت‌ها آموزش دید، اما وقتی با یک مسئله جدید روبه‌رو می‌شوی، باید بتوانی آن را بفهمی، به بخش‌های کوچک‌تر بشکنی و برای حل کردنش مسیر بسازی.

این روزها خودم تقریباً هر روز از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنم و خیلی وقت‌ها کدی را در چند ثانیه برایم می‌نویسند که شاید قبلاً ساعت‌ها برای نوشتنش وقت می‌گذاشتم. اما جالبه که همان چالشی که سال‌ها پیش موقع ساخت پروژه‌ها داشتم، هنوز هم سر جایش است: اصلاً چه چیزی باید بسازم؟ مسئله را چطور به بخش‌های کوچک‌تر تقسیم کنم؟ کدام راه‌حل بهتر است؟ و از کجا بفهمم چیزی که هوش مصنوعی ساخته واقعاً درست است؟ برای همین فکر می‌کنم امروز، بیشتر از حفظ بودن دستورات و سینتکس، توانایی فهم مسئله، طراحی راه‌حل و درست استفاده کردن از هوش مصنوعی اهمیت پیدا کرده. ابزارها خیلی عوض شده‌اند، اما هنوز این ما هستیم که باید بدانیم می‌خواهیم با آن‌ها چه چیزی بسازیم.

امروز، بعد از تجربه این مسیر از روزهای اول یادگیری برنامه‌نویسی تا فعالیت در حوزه هوش مصنوعی و پژوهش، دوست دارم بخش دیگری از مسیرم را به آموزش و ارتباط با افرادی اختصاص بدم که شاید امروز جایی ایستاده‌اند که خودم چند سال پیش آنجا بودم. آدم‌هایی که به برنامه‌نویسی و هوش مصنوعی علاقه دارند، اما هنوز نمی‌دانند از کجا شروع کنند، چه مسیری را ادامه دهند یا چطور چیزهایی را که یاد می‌گیرند به مهارت واقعی تبدیل کنند. پایتون کدرز برای من فرصتیه تا چیزهایی را که در این سال‌ها یاد گرفته‌ام با افراد بیشتری به اشتراک بگذارم و تا جایی که می‌تونم، با تجربه‌ای که خودم از این مسیر دارم، کمک کنم قدم‌های بعدی مسیرشان را آگاهانه‌تر بردارند.